entry นี้เป็นส่วนหนึ่งของโคตรอภิมหาโครงการใหญ่ยักษ์สรรสร้างโดยเหล่าสมาชิก exteen นำโดยโคคอน

โรงเรียนลูกบาศก์ <<click>>

ในหัวข้อ

Cubic School Contest #01 ยามโรงเรียน <<click>>

 

A. ข้อมูลตัวละคร 

รายละเอียดของตัวละครที่ต้องการ

1. ชื่อตัวละคร
สุทธิลักษณ์ ยอดแก้ว ชื่อเล่น ยอด แต่เพื่อนมักเรียกว่า ไอ้สุดยอด

2. อายุ (นับในวันที่ 1 พฤษภาคม)
23 ปี 9 เดือน

3. วันเกิด
19 กรกฎาคม

4. ความสูง
171 ซม. น้ำหนัก 65 กก.

5. รูปพรรณสัณฐาน (ด้วยการบรรยาย)
ใบหน้าสั้น โหนกแก้มนูนเล็กน้อยทำให้ดูเหมือนแก้มตอบ  คิ้วหนาเล็กน้อย  ทรงผมรองทรงแสกกลาง ฟู สีออกน้ำตาลเข้มเพราะโดนแดดมาก  ผิวสาก สีน้ำตาลเข้ม เกรียมแดด  รูปร่างสันทัด กล้ามใหญ่ตามธรรมชาติผู้ใช้แรงงาน
แต่งตัวตามสภาพกระเป๋าตัง  ชุดที่ใหม่ที่สุดคือชุดฟอร์มของโรงงาน
พูดง่ายๆก็คือหนุ่มโรงงานที่เห็นได้ทั่วๆไป

6. ลักษณะนิสัยและพฤติกรรมของตัวละคร (รวมสิ่งที่ชอบและไม่ชอบตรงนี้เลย)
พูดเข้าหูคนเลยเข้ากับคนได้ง่าย ทำอะไรคิดก่อนทำ
ปกติจะทำอะไรเพื่อตัวเอง แต่ถ้าเป็นเรื่องใหญ่จะทำเพื่อคนอื่นก่อน
ลึกๆแล้วใจดี มีน้ำใจ แสดงออกด้วยการกระทำมากกว่าการพูด
ชอบ : ส้มตำ ไก่ย่าง เพลงลูกทุ่ง คนที่ไม่ถือตัว
ไม่ชอบ : การเฉยเมยต่อสิ่งไม่ดี คนเกะกะระราน

7. ความสามารถพิเศษ (ที่ไม่เหนือกฎธรรมชาิติ อันนี้ขอคนธรรมดาครับ)
ไม่มีหรอก
อืมมมม เสแสร้งได้นิดหน่อยล่ะมั้ง ถ้าเทียบกับคนกลุ่มเดียวกันจะรู้จักเลือกวิธีการแสดงออกมากกว่า และก็เดาพฤติกรรมคนเก่ง  ทำให้ดูไว้ใจได้มากกว่าในสายตาคนเมือง
อย่างอื่นก็ ซ่อมรถเป็นนิดหน่อย

8. ประวัติชีวิตของตัวละครโดยสังเขป (เช่นเรียนที่ไหนมา เรียนด้านอะไร ที่บ้านเป็นยังไง)
อยู่กับยายตั้งแต่จำความได้ แม่เข้าไปทำงานในเมืองกรุง
 พออายุได้ 12 ขวบแม่ก็กลับมาพร้อมน้องในท้อง  จบป.6 เลือดรักแม่แรง คิดจะออกมาหางานทำช่วยบ้าน แต่โดนแม่เฆี่ยนจนหลังลายให้กลับไปเรียนต่อ ด้วยความเสียใจบวกกับเจ็บหลังทำให้กลายเป็นเด็กกวนเมือง ขี่(ซ้อน)มอไซค์รบกวนชาวบ้าน  รอดม.3 มาอย่างร่อแร่  พอไม่ได้ไปเย้วๆกับเพื่อนเวรที่โรงเรียนก็คิดได้ว่าบ้านกูมันจน จึงหางานทำไปเรื่อย  พออายุได้ 18 ก็เข้ากรุงมาหางานทำเหมือนกับคนอื่นๆ

9. อื่นๆที่อยากเล่าแต่ไม่มีในหัวข้อ
...เอ่อ ไม่มีมั้ง
 


B. Fic

ย่ำรุ่ง อีกราวๆ 3 ชั่วโมงกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น  ข้างอาคารใหม่ขนาดย่อมในรั่วกำแพงที่ดูใหม่พอกัน ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่หน้ากองขี้เถ้ากองใหญ่ที่ยังมีไฟประทุอยุ่ภายใน  นานๆทีเขาจะลุกเอาแท่งเหล็กในมือไปเขี่ยๆกองไฟนั่นสักทีหนึ่ง ก่อนจะตักน้ำในถังข้างตัวราดใส่ทำให้ควันไฟตลบแรงขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะบางลงเหมือนเดิม

ชายหนุ่มเอามือลูบหน้ากร้านแดดที่มีหนวดเคราบางๆก่อนจะสะบัดข้อมือขึ้นดูเวลา  นาฬิกาข้อมือโลหะเปื้อนคราบเขม่าบนแขนที่มีครีมสีขาวทาอยู่เป็นหย่อมๆบอกเวลาสามทุ่มกว่า

"เออว่ะ มันเสียตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนี่หว่า.." เขาพึมพำ

ชายหนุ่มคิดย้อนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น มีอะไรเกิดขึ้นมากมายซะจริง ไอ้ที่ทำให้เขามานั่งอยู่ตรงนี้แบบนี้ มันเริ่มตั้งแต่เช้าเมื่อวานล่ะมั้ง...




วันนั้นเป็นวันแรงงาน แล้วผู้ใช้แรงงานเช่นเขาก็ทำเหมือนๆกับที่ผู้ใช้แรงงานทุกคนทำกันในวันแรงงาน คือรวมตัวขอขึ้นค่าแรง  ไอ้สหะเป้นตัวตั้งตัวตีเช่นเดียวกับทุกครั้งที่มีกิจกรรมของโรงงาน จะว่าไปแผนของมันก็ดีใช้ได้อยู่ มารวมกัน 8 โมงเช้า นั่งเข้าแถวหน้าโรงงานเป็นระเบียบเพื่อให้เฮียเม้งเจ้าของโรงงานรู้ว่ามาด้วยสันติวิธี ก่อนจะส่งตัวแทนพร้อมข้อเรียกร้องที่พวกเราคนที่ฉลาดๆหน่อยช่วยกันแต่งประโยคที่ดูเป็นทางการพิมพ์ใส่กระดาษอย่างดี แล้วหลังจากนั้นสิ่งเดียวที่ต้องทำก็คือรอ

แต่เฮียเม้งมาเหนือกว่านั้น ต้องเรียกว่ามาเหนือเมฆ  เฮียเม้งเดินขึ้นไปบนหลังคารถบรรทุกเวทีชั่วคราวของพวกเราแล้วเริ่มประกาศยาวเหยียด ที่ผมพอจะจำได้ก็มีปฏิวัติรัฐบาล ค่าเงินดอล ราคาน้ำมันโลก สุดท้ายเฮียก็จบถ้อยแถลงลงตรงที่ว่า...

"...ผมจึงจำเป็นต้องปิดโรงงานแห่งนี้ลง"

มีเสียงตะโกนโวยวาย ไอ้สหะกระโดดขึ้นไปบนเวทีบอกให้ทุกคนอยู่ในความสงบ โรงงานจะจ่ายค่าชดเชยให้แน่นอน  ผมเดินเข้าแถวไปรับเงินได้ก้อนสุดท้ายนั้นอย่างงงๆ แล้วเดินออกมานอกโรงงานพร้อมๆกับทุกคน

หลังจากนั้นผมก็จำไม่ค่อยได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง พอรู้ว่าตกงานหัวมันหมุนไปหมด  ผมเดินเรื่อยเปื่อยไม่มีจุดหมาย ต้องหางานใหม่ ต้องหางานทำ แต่วันนี้วันหยุดนี่หว่า แล้วกูจะทำยังไงดี กูจะทำยังไง ทำยังไง

ผมเดินไปถึงที่ไหนก็ไม่รู้ รอบๆตัวดูไม่ค่อยคุ้นตาเลย ผมดูนาฬิกา ทุ่มกว่าแล้ว ท้องผมเริ่มร้อง ความหิวทำให้สติผมกลับมา ทั้งๆที่คืนนี้น่าจะได้ฉลองกันยันเช้าแท้ๆ แต่ผมกลับมาเดินหลงทางอยู่ที่ๆไม่รู้จัก สวรรค์เล่นตลกจริงโว้ย!

ผมได้ยินเสียงคนเฮฮาออกมาจากหลังกำแพงริมฟุตบาทที่เดินอยู่ นี่คงเป็นโรงงานที่คนงานขอขึ้นค่าแรงสำเร็จ แล้วคนงานพวกนั้นก็กำลังฉลองกันอยู่  ดีล่ะเว้ย ไปขอกินฟรีดีกว่า อย่างน้อยจะได้ประหยัดค่าข้าวไปอีกวัน เผลอๆจะได้งานใหม่ที่นี่ด้วยก็ไม่แน่

ผมเดินวนจนเจอทางเข้า ป้อมยามหลังประตูรั้วดูใหม่มาก เหมือนเพิ่งสร้างมาไม่นาน ในป้อมไม่มียามอยู่ ยามคงไปเมากะเค้าด้วยเหมือนก