จะเริ่มต้นยังไงดีล่ะ...

อืมมม มันเริ่มจากเจ้าของบลอกย้ายไปอยู่หอใหม่
หอใหม่มันก็หอพักธรรมดาๆเหมือนหอทั่วๆไป มีเตียง มีตู้ มีแอร์ มีห้องน้ำ มีระเบียง

ไอ้ระเบียงเนี่ย ประตูมันเป็นลูกบิด ซึ่งแน่นอนว่าต้องล็อคได้
ซึ่งที่หอเดิมมันไม่มี ของหอเดิมมันเป็นประตูลงกลอนก๊อกแก๊กๆพื้นๆ

แล้วเมื่อคืน เจ้าของบลอกหยิบตะกร้าถุงเท้า จะเอาไปซักที่ระเบียง
บิดลูกบิด ดันประตูเปิด เบียดตัวออกไป ฟว้าบ(ระเบียงมันแคบ) วาดแขนกลับ พร้อมจะปิดประตู

ด้วยความเคยชิน นิ้วกลางเจ้ากรรมกระตุก

กลึ๊ก




...
.......
.........

อ๊ะ...



...แย่แล้ว
แวบแรกที่รู้ตัวว่าขังตัวเองไว้นอกระเบียงที่ไม่มีทางออกเนี่ยอะนะ

ตัวโง่มันพุ่งเข้ามาเลย

โผล่มาจากไหนไม่รู้ กระโจนเข้าชาร์จ อัดเข้าเต็มๆที่พุง

จุกเยย

อึ้งด้วย

เอาแล้วไงกู

ตัย.หะ 


แวบที่สอง - เริ่มหาทางรอด
กวาดตามองไปรอบๆระเบียงขนาด 1.5 x 1.5 เมตร
ประตู : ไม่ได้แน่นอน ล็อกเองกะมือ
หน้าต่าง : ลูกกรงเหล็กกันขโมย ขันน็อตยึดกำแพงปูนอย่างดี มือเปล่าทำอะไรไม่ได้
หน้าต่างห้องน้ำ : สูงไปนิดแต่พอเอื้อมถึง กระจกเรื่องเล็ก แต่รูมันเล็กกระจึ๋งเดียว
สรุป : หมดสิทธิ์


แวบสาม - พยายามหนีความจริง
เจ้าของบลอกเปิดก๊อกน้ำใส่กะละมัง เอาถุงเท้าลงแช่ ใส่ผงซักฟอก ตีฟอง

ม่ายยย~~~ ไม่ใช่เวลามาใจเย็นแบบเน้~~~~~~~~~ /(o[]o")\ /("o[]o)\ /(o[]o")\ /("o[]o)\


แวบสี่ - Help me please.
กลัวแล้ว ไม่องไม่อายอะไรทั้งนั้น ลมแอร์ร้อนๆแม่งก็เป่าจนตัวจะแห้งตายแล้วเนี่ย

"ช่วยด้วยค้าบบบบบ" แป๊งๆ
"ใครก็ได้ช่วยด้วยยยย" แป๊งๆๆๆ
"ช่วยด้วยยยย" แป๊งๆๆ
(แป๊งๆ คือเอาไม้ถูพื้นเคาะลูกกรง กะว่าช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือ)

ตะโกนไปเรื่อยๆ กรูหมดปัญญาช่วยตัวเองแล้ววว ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนอะไรกูไม่สนแล้ว ช่วยด๊วยยย
และแล้วก็เกิดปาฏิหาริย์!!! <-- (ปาฏิหาริย์มีสระอิด้วยนะ เรารักภาษาไทย)

คนข้างห้องได้ยินเสียงแล้ว เค้าถามมาว่า
"มีอะไรเหรอ" ไม่มีกรูจะตะโกนม้ายย
"ติดอยู่ตรงระเบียงครับ เผลอล็อกประตู"
"แล้วทำไมไม่ปีนออกมาล่ะ" ทำได้ทำไปแล้วววว แล้วที่ว่าให้ปีน ปีนออกรูไหนครับพี่ หรือห้องพี่มีรูหนอนวาร์ปออกมาข้างนอกได้อะ แบ่งผมมั่งดิ
"ช่วยเรียกเจ้าของหอมาหน่อยครับ" ตอนนี้เสียงเจี๋ยมเจี้ยมมาก กลัวเค้าไม่ช่วยสุดๆ
"ได้ๆ เดี๋ยวนะ" ขอบคุณสวรรค์~~~~

เจ้าของหอมาแล้ว เปิดประตูให้ได้ในเวลา 2 วินาที
วินาทีนั้นเจ้าของบลอกดีใจมักๆ ลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งว่าเสื้อผ้าของตัวเองที่ใส่อยู่ตอนนี้ก็คือผ้าขนหนูผืนเดียว

ขอบคุณค้าบ ขอบคุณค้าบ ขอบคุณค้าบ
ขอบคุณเจ้าของหอ ขอบคุณคนข้างห้อง ขอบคุณชาวโลก
ปิดประตู ปึง



...
.....
.......
โคดอายเลยยยยย อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

อาย อ๊ายยยยยยยยยยย อายยย >///<

/me ขอปี๊บหน่อย






แต่หลังจากนั้น เจ้าของบลอกก็เริ่มคิดว่ามันก็ขำดี
เค้าวิจัยกันมาว่า "ตลกเจ็บตัว" เกิดจากความรู้สึกยึดมั่นถือมั่นในอัตตาของตัวตน ที่ต้องการเหนือกว่าอัตตาอื่นรอบข้าง เมื่อเห็นผู้อื่นตกอยู่ในสภาพต่ำต้อยจึงมีความรู้สึกพึงใจ และนำไปสู่ความขบขัน
ตลกเจ็บตัวนั้นไม่เฉพาะการบาดเจ็บทางกายแบบที่ตลกเมืองไทยชอบเล่นกัน แต่รวมไปถึงอาการทางใจ ความกังวล ความทุกข์ ความเศร้า

เจ้าของบลอกเลยเล่าให้เพื่อนฟัง รวมถึงเอามาอัพบลอกด้วย



ด้วยประการฉะนี้

ขอความสงบสุขจงอยู่คู่ทุกตัวตน
จบข่าว

Comment

Comment:

Tweet

5555 เจ๋งครับ
มีเรื่องอย่างนี้ในชีวิต ถือว่าสนุกและคุ้มค่าครับ 555

#11 By ปิงกรู on 2007-11-17 14:45

โง่นะเนี่ยน้องกุ

#10 By tahisto (61.47.23.113) on 2007-09-04 14:24

เฮ้ย เหตุการณ์ เดียวกัน
แต่ผมดีกว่าตรงที่ใส่กางเกงบอล ไม่ใ่ช่ผ้าเช็ดตัว

#9 By MageciaN on 2007-08-16 22:54

แวะมายามครับ
5555...
น่าจะทำบ่อยๆ (ทดสอบจิตใจ)

#8 By lanlao on 2007-08-06 14:08

ถึง #6 goody
ไอ้ #4 กะ #5 มันก็เป็นอย่างงี้แหล่ะ ไม่ต้องไปสนใจหรอก
เพราะตอนผมไปเมนต์บลอกมันก็เมนต์คล้ายๆอย่างมันนี่ล่ะ :P

#7 By LiTTLe on 2007-07-02 09:06

ไอ้คนข้างบนใจร้ายสัดๆ

#6 By goody on 2007-06-29 23:15

ทฤษฎีตลกเจ็บตัวข้างท้ายฟังเข้าท่าดี ไปเอามาจากไหนวะ

#5 By 609 on 2007-06-28 19:40

โง่

#4 By 609 on 2007-06-28 19:38

แหมๆโชคไม่ดีเลยนะเนี่ย - -
หะ มีแอบซักผ้าด้วย

อ่านแล้วอดยิ้มไม่ได้เลยแหละ

#3 By ЯЧBIOК on 2007-06-28 19:00

ตลก ขอรูปทั่น little ขณะใส่ผ้าเช็ดตัวปากอบหน่อยก็ดี เอิ๊กๆ

#2 By A-leX on 2007-06-28 16:49

กร๊ากกกกก
ขอโทษนะ แต่แอบขำจิงๆง่า

แหม... ชอบตอนใจเย็นซักถุงเท้าจัง

#1 By Ren (202.60.199.125 /10.1.6.6) on 2007-06-28 16:43